Koszty egzekucyjne komornika – Kto płaci i ile wynoszą?

Koszty egzekucyjne komornika co do zasady obciążają dłużnika i są naliczane już od wszczęcia egzekucji, a nie dopiero na końcu. Obejmują opłatę egzekucyjną (np. 10% wyegzekwowanego świadczenia, 3% przy szybkiej spłacie), wydatki gotówkowe, korespondencję i dojazdy. Wierzyciel może wyłożyć zaliczkę ok. 100–150 zł, ale w rozliczeniu końcowym koszty zwykle ściągane są od dłużnika.

Kiedy komornik może naliczyć koszty egzekucji?

Komornik nalicza koszty w toku postępowania egzekucyjnego — co do zasady już od wszczęcia egzekucji i podjęcia pierwszych czynności. Obowiązek ich poniesienia nie powstaje dopiero wraz z zakończeniem sprawy. Wierzyciel może zostać zobowiązany do zaliczki na wydatki — orientacyjnie 100–150 zł na korespondencję i zapytania — lecz w rozliczeniu końcowym koszty co do zasady obciążają dłużnika. Opłata stosunkowa jest pobierana od wyegzekwowanego świadczenia. W jednym z rozliczeń wskazuje się 15% tej wartości, a minimum wynosi 1/10 przeciętnego wynagrodzenia — w 2026 r. przekłada się to na kilkaset złotych.

Podstawą jest art. 770 Kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie z tym przepisem koszty egzekucyjne co do zasady obciążają dłużnika. Dotyczy to także sytuacji, gdy postępowanie egzekucyjne zostaje umorzone — jeżeli dłużnik dał powód do wszczęcia egzekucji, komornik rozlicza koszty i obciąża nimi dłużnika. Wierzyciel ponosi je wyjątkowo, gdy były niecelowe lub zbędne albo zostały wywołane jego działaniem.

Kolejność ściągania należności przez komornika jest ustalona: najpierw koszty postępowania egzekucyjnego, następnie odsetki, a na końcu należność główna. Dłużnik powinien więc liczyć się z tym, że nawet częściowa spłata w pierwszej kolejności pokryje koszty, a nie sam dług.

Jakie koszty komornicze ponosi dłużnik w egzekucji komorniczej

Dłużnik odpowiada za koszty postępowania egzekucyjnego, które komornik rozlicza w prowadzonej sprawie. Katalog tych obciążeń obejmuje:

• Opłatę egzekucyjną— podstawowy koszt liczony od wyegzekwowanego świadczenia. Standardowo wskazuje się 10% tej wartości, a przy szybkim uregulowaniu długu w ciągu miesiąca — 3%. Opłata co do zasady obciąża dłużnika; wierzyciel może ją wyłożyć na etapie wszczęcia egzekucji.
• Wydatki gotówkowe— koszty rzeczywiście poniesione przez komornika w związku z czynnościami, np. opłaty za zapytania, przelewy i czynności techniczne.
• Koszty dojazdu— gdy komornik musi udać się do miejsca zamieszkania, siedziby dłużnika lub pod wskazany adres; rozliczane są w ramach wydatków.
• Korespondencję— wysyłkę zawiadomień, wezwań i pism. Wierzyciel może zostać poproszony o zaliczkę orientacyjnie 100–150 zł, ale w końcowym rozliczeniu te koszty obciążają dłużnika.
• Opłaty sądowe i koszty zastępstwa— jeśli występują w postępowaniu i zostały przyznane; zwiększają obciążenie dłużnika, choć podlegają ocenie w konkretnej sprawie.

Nie każda pozycja musi wystąpić. W praktyce jednak przy małych długach koszty stałe mogą być nieproporcjonalnie wysokie — w rozliczeniu dla 500 zł łączne koszty komornicze wyniosły 268,81 zł, czyli ponad połowę egzekwowanej sumy.

Ile bierze komornik za egzekucję? Stawki opłat w 2026 roku

W 2026 r. nie ma jednej sztywnej kwoty „za egzekucję”. Komornik sądowy rozlicza przede wszystkim opłatę egzekucyjną, a jej wysokość zależy od rodzaju świadczenia i wartości sprawy. Przy świadczeniach pieniężnych podstawą jest wyegzekwowana kwota: opłata ma charakter procentowy, więc rośnie wraz z długiem. Przykładowo przy 100 000 zł i stawce 15% daje to 15 000 zł. Dla dłużnika oznacza to, że im większa suma objęta egzekucją, tym wyższa opłata — ale nie jest to jedyny parametr.

• Świadczenia pieniężne: stawka procentowa od wyegzekwowanego świadczenia; stosuje się też stawkę preferencyjną przy szybkiej spłacie oraz próg minimalny. Minimalna opłata jest powiązana z przeciętnym wynagrodzeniem — w 2026 r. oznaczała kilkaset złotych, a w 2026 r. kwotę trzeba przeliczyć według aktualnego wskaźnika.
• Świadczenia niepieniężne: opłata egzekucyjna jest stawkowa lub ryczałtowa i zależy od rodzaju czynności, np. wydania rzeczy albo wykonania czynności. Nie liczy się jej od wartości pieniężnej długu, dlatego nie da się podać jednej kwoty dla wszystkich spraw.
• Widełki i granice: dla świadczeń pieniężnych górna granica wynika z wartości wyegzekwowanego świadczenia; dla niepieniężnych — z rodzaju i złożoności czynności. Minimalne stawki chronią przed zbyt niskim rozliczeniem, ale przy małych długach koszty stałe mogą być nieproporcjonalnie wysokie.

Ostatecznie odpowiedź na pytanie „ile bierze komornik” zależy od tego, co jest egzekwowane. W sprawach pieniężnych kluczowa jest wartość wyegzekwowanego świadczenia i zastosowana stawka procentowa; w sprawach niepieniężnych — stawka stała przypisana do konkretnej czynności. Dłużnik powinien sprawdzić w postanowieniu komornika, jaka opłata egzekucyjna została naliczona i od jakiej podstawy.

Kwota wolna od zajęcia konta od 1 stycznia 2026 roku

Od 1 stycznia 2026 roku kwota wolna od zajęcia na koncie bankowym wynosi 75% minimalnego wynagrodzenia za pracę. Przy minimalnym wynagrodzeniu 4806 zł daje to około 3604,50 zł miesięcznie. Komornik nie może zająć tej części środków na koncie osobistym dłużnika — o ile ten nie zrzekł się ochrony. Limit jest miesięczny i obejmuje łącznie wszystkie rachunki dłużnika w danym banku. Kwota ta nie kumuluje się — niewykorzystany limit nie przechodzi na kolejny miesiąc.

W praktyce oznacza to, że jeśli na koncie wpłynie 5000 zł, komornik może zająć tylko nadwyżkę ponad limit — czyli około 1395,50 zł. Bank przekazuje tę kwotę komornikowi, a dłużnik zachowuje resztę. Kwota wolna od zajęcia chroni więc podstawowe środki do życia, ale nie blokuje egzekucji w całości. Co istotne, ochrona dotyczy konta osobistego; rachunki firmowe mają odrębne zasady.

Warto odróżnić tę ochronę od limitów przy egzekucji z wynagrodzenia. W egzekucji z wynagrodzenia za pracę komornik potrąca określony procent pensji — przy świadczeniach niealimentacyjnych do 50%, przy alimentacyjnych do 60%. Kwota wolna od zajęcia konta nie zastępuje więc ochrony wynagrodzenia; to dwa odrębne mechanizmy, choć oba mają chronić dłużnika przed utratą środków niezbędnych do życia.

Ostatecznie od 1 stycznia 2026 roku dłużnik zachowa na koncie około 3604,50 zł miesięcznie (75% z 4806 zł). Komornik musi uszanować ten limit, a jego dokładna wysokość zależy od finalnego rozporządzenia w sprawie minimalnego wynagrodzenia.

Kalkulacja kosztów egzekucyjnych krok po kroku na przykładzie zaległości 10 000 zł

Przyjmijmy, że dług główny wynosi 10 000 zł, a komornik prowadzi egzekucję świadczenia pieniężnego. Kalkulację zaczynamy od należności głównej, ale do końcowej kwoty doliczamy opłatę egzekucyjną oraz koszty postępowania. Opłaty sądowe rozliczamy osobno — tylko wtedy, gdy wynikają z postanowienia sądu lub konkretnej czynności.

1. Należność główna: 10 000 zł.
2. Opłata egzekucyjna: przy standardowej stawce 10% od wyegzekwowanego świadczenia wynosi 1 000 zł. Jeżeli dłużnik spłaci dług w ciągu miesiąca i zastosowanie ma stawka preferencyjna 3%, opłata spadnie do 300 zł. Przy stawce 15% byłoby to 1 500 zł. Próg minimalny (1/10 przeciętnego wynagrodzenia, w 2026 r. kilkaset złotych) nie zmienia wyniku, bo 1 000 zł jest od niego wyższe.
3. Koszty postępowania: dochodzą wydatki gotówkowe komornika, m.in. za korespondencję i zapytania. Orientacyjna zaliczka to około 100–150 zł; w kalkulacji przyjmijmy 125 zł. Jeśli pojawią się dodatkowe czynności, kwota może wzrosnąć.
4. Opłaty sądowe: doliczamy je, gdy są należne w sprawie — ich wysokość zależy od rodzaju wniosku i postanowienia sądu. Nie są częścią opłaty egzekucyjnej i nie da się ich wpisać na sztywno bez danych z akt.

Podsumowanie dla dłużnika: w wariancie standardowym 10 000 zł + 1 000 zł + 125 zł =11 125 zł plus ewentualne opłaty sądowe i odsetki naliczone do dnia spłaty. Przy szybkiej spłacie: 10 000 zł + 300 zł + 125 zł =10 425 zł plus opłaty sądowe i odsetki. Przy stawce 15%: 10 000 zł + 1 500 zł + 125 zł =11 625 zł plus opłaty sądowe i odsetki.

Dłużnik powinien sprawdzić w piśmie komornika, jaka stawka została zastosowana i jakie wydatki wykazano. Wpłaty najpierw pokrywają koszty postępowania, potem odsetki, a na końcu należność główną — dlatego sama kwota 10 000 zł może nie zamknąć sprawy.

Tabela porównawcza typowych składników kosztów egzekucyjnych komornika

Zestawienie pozwala szybko odróżnić opłatę stałą od procentowej oraz wydatki rzeczywiste od opłat sądowych. W każdym przypadku komornik powinien wskazać podstawę naliczenia, a dłużnik może ją zweryfikować w aktach sprawy.

Składnik	Kiedy występuje	Ile wynosi	Jak jest naliczany
Opłata procentowa (stosunkowa/egzekucyjna)	Przy egzekucji świadczeń pieniężnych	Standardowo 10% wyegzekwowanego świadczenia; 3% przy szybkiej spłacie w ciągu miesiąca; w niektórych rozliczeniach 15%; minimum 1/10 przeciętnego wynagrodzenia (w 2026 r. kilkaset zł)	Od wartości faktycznie wyegzekwowanego świadczenia; stawka zależy od trybu i szybkości spłaty
Opłata stała	Przy świadczeniach niepieniężnych lub czynnościach ryczałtowych	Zależna od rodzaju i złożoności czynności; nie od wartości długu	Według stawek przypisanych konkretnej czynności; brak jednej uniwersalnej kwoty
Koszty dojazdu	Gdy konieczny jest wyjazd komornika poza kancelarię	Rzeczywiste koszty przejazdu i czynności terenowych	Rozliczane w wydatkach; zależą od odległości, liczby wyjazdów i środka transportu
Opłaty sądowe	Gdy wynikają z postanowienia sądu lub konkretnej czynności w sprawie	Zależne od rodzaju wniosku i treści postanowienia	Doliczane osobno; nie są częścią opłaty egzekucyjnej

Czy opłata 150 zł za umorzenie egzekucji jest obowiązkowa?

Nie każde umorzenie egzekucji oznacza automatyczne doliczenie 150 zł. Kwota ta jest opłatą stałą za konkretną czynność, a nie procentem od długu ani uniwersalną „opłatą za zamknięcie sprawy”. Komornik pobiera ją więc tylko wtedy, gdy przewiduje ją przepis dla danego trybu umorzenia i gdy faktycznie wydał postanowienie o umorzeniu. Sama bezczynność wierzyciela albo zakończenie egzekucji z innego powodu nie zawsze rodzi ten koszt.

Kto ją ponosi? Rozstrzyga podstawa umorzenia. Gdy wierzyciel składa wniosek o umorzenie, co do zasady to on ponosi opłatę stałą. Gdy wniosek pochodzi od dłużnika, kosztem może zostać obciążony dłużnik. W przypadku umorzenia egzekucji z urzędu — np. gdy postępowanie nie przynosi efektu — 150 zł nie jest automatycznie dopisywane dłużnikowi; decyduje podstawa zakończenia sprawy i rozliczenie w postanowieniu komornika.

• Opłata 150 zł nie jest obowiązkowa przy każdym umorzeniu.
• Jest to opłata stała za czynność, niezależna od wartości długu.
• Ponosi ją strona, której wniosek lub zachowanie uruchomiło dany tryb umorzenia — z wyjątkami przy umorzeniu z urzędu.
• Dłużnik powinien sprawdzić w postanowieniu podstawę naliczenia i wskazanie, kogo obciąża koszt.

W razie wątpliwości warto porównać treść postanowienia z aktami sprawy: sama informacja „150 zł za umorzenie” nie oznacza jeszcze, że opłata należy się w każdej sytuacji.

Najczęstsze pytania o koszty egzekucyjne komornika

1. Kto płaci koszty egzekucyjne? Co do zasady dłużnik, ponieważ komornik najpierw ściąga koszty postępowania egzekucyjnego, potem odsetki, a na końcu należność główną. Wierzyciel może jednak ponieść część kosztów, gdy egzekucja jest bezskuteczna albo koszt powstał wskutek jego czynności. Rozstrzygnięcie powinno wynikać z postanowienia o kosztach. Wierzyciel może też zostać poproszony o zaliczkę na wydatki — orientacyjnie 100–150 zł na korespondencję i zapytania.
2. Jak odwołać się od kosztów? Najpierw sprawdź postanowienie, podstawę naliczenia i wskazanie, kogo obciąża koszt. Następnie w terminie 7 dni złóż skargę na czynności komornika lub zażalenie na postanowienie o kosztach do sądu rejonowego. Wskaż konkretne błędy w rozliczeniu i dołącz dowody.
3. Kiedy koszty ulegają umorzeniu? Koszty egzekucyjne nie znikają same dlatego, że sprawa się kończy. O ich losie decyduje postanowienie komornika i podstawa zakończenia postępowania egzekucyjnego. Jeśli rozliczenie nie obciąża dłużnika, komornik nie ściąga danego kosztu; jeśli obciąża — trzeba je zakwestionować w trybie opisanym wyżej. Nie zakładaj automatycznego umorzenia bez sprawdzenia akt.
4. Czy koszty są takie same w każdej sprawie? Nie. W sprawach o świadczenia pieniężne rozliczenie zależy od wartości wyegzekwowanego świadczenia i trybu spłaty; w sprawach niepieniężnych od rodzaju i złożoności czynności. Porównajtabelę porównawczą, a orientacyjny wynik sprawdzisz wkalkulatorze kosztów.
5. Od czego zacząć weryfikację? Od postanowienia i akt sprawy: ustal, jaka opłata została naliczona, od jakiej kwoty i jakie wydatki doliczono. Dopiero potem wykonaj własne rozliczenie i porównaj je zkalkulatoremoraztabelą.

Najczęstsze pytania

Kto płaci koszty egzekucyjne?

Co do zasady płaci je dłużnik, bo komornik najpierw ściąga koszty postępowania, potem odsetki, a na końcu należność główną. Wierzyciel może ponieść koszty wyjątkowo lub wyłożyć zaliczkę 100–150 zł.

Jak odwołać się od kosztów?

Sprawdź postanowienie i podstawę naliczenia, a następnie w ciągu 7 dni złóż skargę na czynności komornika lub zażalenie na postanowienie o kosztach do sądu rejonowego. Wskaż błędy i dołącz dowody.

Kiedy koszty ulegają umorzeniu?

Koszty nie znikają automatycznie po zakończeniu sprawy. Decyduje postanowienie komornika i podstawa umorzenia egzekucji; jeśli rozliczenie nie obciąża dłużnika, danego kosztu się nie ściąga.

Czy koszty są takie same w każdej sprawie?

Nie. Przy świadczeniach pieniężnych zależą od wyegzekwowanej kwoty i trybu spłaty, a przy niepieniężnych od rodzaju i złożoności czynności. Porównaj tabelę i kalkulator kosztów.

Od czego zacząć weryfikację?

Zacznij od postanowienia i akt sprawy: ustal, jaka opłata została naliczona, od jakiej kwoty i jakie wydatki doliczono. Potem wykonaj własne rozliczenie i porównaj je z kalkulatorem oraz tabelą.